مهر بتان ورزیده ام

بسیار خوبان دیده ام

اما تو چیز دیگری...

غیر دل چیزی ندارم                           تا بدونم لایق تو

دیگر کسی برای ما نمی میرد

نگاه کن... کوچه ها به خاطرما مست کرده اند

تو چرا سنگ شدی؟

تو چرا اینهمه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره را

و بهاران را باور کن

رفتی و موندم      با اینهمه درد        هرگز نمی شه    فراموشت کرد

هر جا که هستی   خدا به همرات       دعای خیر         پشت و پناهت

دلم شکست

غصه راه گلومو بست!

من بهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو بهار

ناز انگشتای بارون توباغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه

تو بزرگی مثل شب

اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی مثل شب

خود مهتابی تو اصلا"   خود مهتاب!

مثل شب گود و بزرگی مثل شب

اگه روزم که بیاد

تو تمیزی مثل شبنم

مثل صبح

مثل برفایی تو

اگه آبم که بشن برفا و عریون به کوه

تو همون قله مغروروبلندی که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه

میون جنگلا طاقم می کنه

دست مرا بگیر که آب ازسرم گذشت

                                         خون از رخم بشوی که تیر از پرم گذشت

باید از فاصله زخم شب و پنجره رفت

                                       یا غزل بود و شبی غم زده از حنجره رفت

                                          که زمین چرکین است!

به شرجی ترین ابر می بارمت

ببین با کدام آیه می آرمت

غزل مهربانتر شده مهربان

به جان خودت دوست می دارمت

                                   چو روزم بر جهان پیروز گردان

شبی دارم سیه از صبح نومید

                                    در این شب رو سپیدم کن چو خورشید

تویی فریاد رس فریاد هرکس

                                     به فریاد من فریادخوان رس

به آب دیده طفلان محروم

                                    به سوزسینه پیران مظلوم

به داور داور فریاد خواهان

                                    به یارب یارب صاحب گناهان 

به محتاجان در بر خلق بسته

                                    به مجروحان خون بر خون نشسته

به دور افتادگان از خان و مان ها

                                    به واپسماندگان از کاروان ها

به وردی کز نوآموزی برآید

                                   به آهی کز سر سوزی برآید

به ریحان نثار اشک ریزان

                                   به قرآن و چراغ صبح خیزان

به مقبولان خلوت بر گزیده

                                   به معصومان آلایش ندیده

به هر طاعت که نزدیکت صواب است

                                  به هر دعوت که پیشت مستجاب است

"که رحمی بر دل پر خونم آور

                                  وزین غرقاب غم بیرونم آور"

                                به خدا خوبتر از خوبتر از خوبتری!

                                    گل من گریه مکن

                         که در آیینه اشک تو غم من پیداست  

                        قطره اشک تو داند "که غم من دریاست"

                                                    گل من گریه مکن 

                        سخن از اشک مخواه

                                                 که سکوتت گویاست

                        از نگه کردنت احوال تو را می دانم

                         دل غربت زده ات

                                               بی نوایی تنهاست

                         من وتو می دانیم

                                               چه غمی در دل ماست

                                     گل من گریه مکن  

                       اشک تو صاعقه است

                           تو به هر شعله چشمان ترم می سوزی

                                   بیش از این گریه مکن

                           که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی

                                  من چو مرغ قفسم

                          تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی

                                 گل من گریه مکن

                      گه در آیینه اشک تو غم من پیداست

                   قطره اشک تو داند که غم من دریاست

                      دل به امید ببند

                                       ناامیدی کینه است

                     چشم ما بر فرداست

                       زتبسم مگریز

                                         که نگاهت زیباست

                            گل من گریه مکن

یک شب از آسمان نگاه تو

                            بالا می روم

وتمام ستاره ها را

                            به دریا می ریزم

از آن قدیم تا به حال

نگاه من همیشه مات

زبان من همیشه لال

هزار سال پیش از این

دل مرا ترک شکست

و یک هزار پای پیر

دو شب در آن ترک نشست

دو قرن پیش یک کلاغ

نشست روی پشت من

نگاه کوچکی نکرد

به غصه درشت من

نگاه می کنم بر آن

پرنده های رهگذر

وزجر می دهد مرا

خیال باطل سفر

نشسته ام که بگذرید

دوباره از کنار من

بدون آنکه دل دهید

به آه و انتظار من

     هم زمینی

           هم برنگ آسمونی

هشتمین رنگ قشنگ جاده رنگین کمونی

گر نبودم باتو هرگز آشنا

گردر آن محفل نبودی همچو شمع

یا نمی دیدم تورا در بین جمع

گرزهر بیگانه ای بیگانه تر

می گذشتم از کنارت بی خبر

گر نمی کردی به سوی من نگاه

با نگاهی گر نمی رفتم زراه

عاشقی گر در سرشت من نبود

یا که عشقت سرنوشت من نبود

گر تورا بخت بد کوتاه من

سوی دیگر می کشید از راه من

این زمان جانم زمهرت پر نبود

سینه ام منزلگه این در نبود

گر چه عشقت غیر حسرت بر نداشت

ساقیت جز درد در ساغر نداشت

گر چه دیدم در رهت دام بلا

وای بر من گر نمی دیدم تو را!

بال به بال نسیم

از لب دیوار دلت پر کشید

آخرین برگ سفر نامه باران این است

                                              که زمین چرکین است

نمی خوام پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی

برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو

به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن

بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان

تویی اغاز روز بودن من

نذار پایان این احساس شیرین

بشه بی تو غم فرسودن من

نمی خوام ازگلای سرخ و آبی

برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزش های ایثار محبت

به پایم اشک خوشحالی بباری

بذار از گرمی دستای تنهات

بریزه هرم گرما بر سر من

بذار با تو بسوزه جسم خسته ام

ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز زنده موندن

بکش دست نوازش بر سر من

به تن کن پیرهنی رنگ محبت

اگه خواستی بیایی دیدن من

زندگی در صدف خویش گوهر ساختن است

                                     تا دل کوره فرو رفتن و نگداختن است

نیمه شبها آسمان را عالمی است  آه اگر این آسمان بی ماه بود!

از جهان آرزوها بوی جان برباغ دامن می کشید

از بهشت نسترن ها می گذشت

بال خود بر گونه من می کشید

اختران قندیل ها آویختند زیر سقف معبد نیلوفری

کهکشان ارزنده همچون دود عود

می کند در بزم ماه افسونگری

رازهای خفته در آفاق

در سکوت نیمه شب جان می گرفت

پر بسوی آسمانها می گشود

دامن ماه درخشان می گرفت

خوشتر از شبهای مهتاب بهار

عالمی دیگر کجا دارد خدا؟

                                   عالم عشق و امید وآرزوست

                                   عالم تنهایی و اندیشه ها

                                    در فضای روشن بی انتها

                                    راه سوی آسمان ها باز بود

                                    چشمه نور و صفای ماهتاب

                                    روح من

                                               دیوانه پرواز بود! 

خوب خوب نازنین من

نام تو

همیشه مرا مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب

نام تو

اگر چه بهترین سرود زندگیست

من تو را به خلوت خدایی خود

"بهترین بهترین من"

خطاب می کنم

وقتی می خندی برای خاطره های ماندنی قشنگترین بهانه ای

وقتی می خندی آسمان ابری نیست

وساده لوحی خورشید

از نگاهش پیداست

ما ییم و دو چشم پر ستاره               تا ماه ز ره رسد دوباره

گویند که لحظه ایست روئیدن عشق            آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد