تواز کویم گذر کردی

من از پرچین سبز باغ پرسیدم:

که آیا آیه های عشق را دیدی تودرچشمش؟

ویا یک لحظه ای تردید را دیدی تو در گامش؟

بگو آیا درنگی کرد؟یا دستی به در کوبید؟

بگو تا باورم آید که روزی باز می گردد

تو خود جلوه عشقی که پراز بشارتی

فصل سبز آرزویی مظهر نجابتی

آنقدر مقدسی که لایق زیارتی

پشت این پنجره ها دل می گیره

غم وغصه دل وتو می دونی

وقتی از بخت خودم حرف می زنم

چشام اشک بارون می شه تو می دونی

عمریه غم تودلم زندونیه

دل من زندون داره تو می دونی

هر چی بهش می گم تو آزادی دیگه

می گه من دوست دارم تو می دونی

می خوام امشب با خدا شکوه کنم

شکوه های دلمو تو می دونی

بگم ای خدا چرا بختم سیاست

چرا بخت من سیاست تو می دونی

پنجره بسته می شه شب می رسه

چشام آروم نداره تو می دونی

اگه امشب بگذره فردا می شه

مگه فردا چی می شه تو می دونی

این بار هم ناز نگاه تو پای من     حالا تمام دلخوشیم زودتر بیا!

انگار نه از یه شهر دور                        که از همه دنیا میاد...

با این ترانه بی موقع

شب آمدی به چه کار؟

گفتم : شبگردم

جایی به من بده

یا

بالی به من ببخش

که برگردم

برگشتم عاشقانه تر از پیش

آه ای عزیز قدیمی

صد آسمان ترانه نثارت باد

تقدیر تو بنفشه و آویشن

هرفصل نارسیده بهارت باد

من با تو عاشقانه ترینم

یعنی همیشه همینم!

باران لطیف و پرتپش ومهربان ببار

زیباییت تداعی تصویر ماه اوست

تنها عبور آبی تو دردل زمان

گویای عشق پاک و دل بیگناه اوست

گاه و بی گاه لب پنجره خاطره ام می آیی

دیدنت حتی از دور

آب بر آتش دل می پاشد

آنقدر تشنه دیدار توام

که به یک جرعه نگاه تو قناعت دارم

دل من لک زده است

گرمی دست تورا محتاج است

ای صمیمی !ای خوب

تو مرا یاد کنی یا نکنی

من به یادت هستم

من صمیمانه به یادت هستم

آرزویم همه سر سبزی توست

دایم از خنده لبانت لبریز

دامنت پرگل باد

نیست گوشی که همی نشنود آوای تورا

قامت سروقدان را به پشیزی نخرد

آنکه در خواب ببیند قد رعنای تورا

بی تو شب من شبی بی ستاره است

آفتاب را ببین که غول تاریکی از برابرش می گریزد

بی تو

روز من آفتاب ندارد

چمنزار را بنگر

لاله را نگاه کن

به زمزمه جویبار گوش فرادار

بی تو دنیای من از چمن و لاله و زمزمه خالیست

بی تو من هیچم نیستم

اگر می خواهی من بمانم

اگر می خواهی نمیرم

هرگز نمیر...

هنوزم چشمای تو مثل شبای پر ستارست

هنوزم با تو نشستن مثل یه عمر دوبارست

هنوزم وقتی می خندی دلم از شادی می لرزه

هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه

  مثل نسیم

     با یک سبد ستاره و گل

          چشمان تو

             سلام بهار است

                 کرمی بیش نیستیم

                                          "انسانیت"

                                                       تنها جدال رو به کمال است

                                                             {تنسی ویلیامز}

                                       جامه کس سیه و دلق خود ارزق نکنیم

عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است

                                        کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم

                                        سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد

                                         التفاتش به می صاف مروق نکنیم

خوش برانیم جهان در نظر راهروان

                                         فکر اسب سیه و زین مغرق نکنیم

آسمان کشتی ارباب هنر می شکند

                                          تکیه آن به که براین بحر معلق نکنیم

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید

                                          گوتوخوش باش که ما گوش به احمق نکنیم

                   حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او

                   ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم