رنگ فریاد می شی

تو منو می شکنی

از غصه آزاد می شی

اشک من رنگ خون

تو نگام آسمون

من همش به فکر

توی نامهربون

من برات می سوزم

مونده همین یه روزم

می رم و اون دنیا

چشم به رات می دوزم

این روزام می گذره

زندگی می دره

قلب بی وفاتو

به درک می بره

                    «نسیم سهیلی  تابستان ۱۳۸۱»