تو که ندیدی خورشیدو

پس چرا می خوای بتابی؟

مگه تو فردا نمی خوای

تو یه وجب جا بخوابی؟

آب صفت هرچه شنیدی بشوی

آینه سان آنچه ببینی مگوی

آینه ار نقش تو بنمود راست

خود شکن آینه شکستن خطاست

گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر

چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی تنگ غروب

افسوس که مهتاب شدی وقت سحر