سنگ به آسمان زدی

قلب ترانه هام شکست

پاییز اومد رو زندگیم

مثل یه مرثیه نشست...

بهار 1383                                                                                              

 تو معنای سکوت کوچه هارا خوب می فهمی

تو از راز غریب لحظه های سرد آگاهی

تو می دانی که تنهایی چه اندوه جگر سوزیست

تو از لحن تمام برگهای زرد آگاهی

تو هم مانند قلب عاشقم تنهای تنهایی

تو از پیچ و خم پس کوچه های درد آگاهی

بیا درکم کن ای بالاتر از یک عشق انسانی

تو از بغض عمیق لحظه ای همدرد آگاهی

علی خوش انس (پاییز 1385) 

تکان نخور!

حروف تنت بهم می ریزند و شعرم شبیه ات نمی شود...