من شعله بودم و نسیم مرا می برد 

 تا باغ های پرستاره و پروانه 

 تا چشمه های ناشناخته ی آفاق 

 رود از هوای شعله ی من بال می گرفت

با مهره مهره موج تن خویش می نشست 

 در رشته ی تنم

می رفتم و نوازش نفس آسمان حریر جامه ی من 

 فرشته ی نسیم دست مرا در دست 

 از غرفه های آبی 
 

تالارهای سرخ 

 گذر می کرد 

 با آنکه خویش موج رهایی بود

گهگاه

با قایق لطیف ابر سفر می کرد

ناگاه 

 بانگی از آسمان و زمین برخاست 

 توفان ز درد به خود پیچید 

 شیون کشید زایش ناگه را 

 در هرچه پنجه فرو می برد

بر دامن نسیم چنان آویخت 

 کز آسمان مرا به خاک فرو افکند

اکنون 

 سالی هزار می گذرد بر من 

 دور از دیار خویش که بر خاک مانده ام 

 تا کی مرا دوباره باز بیابد

آن نیمه ام 

 گمگشته همچو من

عزیز همسفرم

« صالح وحدت »

 خواهر مهربونم :    

ای به داد من رسیده

تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی

تو شبای وحشت من .

وقتی شب ، شب سفر بود

توی کوچه های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود

واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه شب ،

تپش هراس من بود

توی کوچه های وحشت ،

وقتی زخم خنجر دوست ،

بهترین لباس من بود .

تو با دست مهربونی

به تنم مرحم کشیدی

برام از روشنی گفتی

پرده شبو دریدی .

ای طلوع اولین دوست

ای رفیق آخر من

مقصدت هر جا که باشه

هر جای دنیا که باشی

اون ور مرز شقایق

پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت

سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق

دست بی ریای من بود...

تولدت مبارک

آب از دیار دریا

با مهر مادرانه

آهنگ خاک می کرد

*****

بر گرد خاک می گشت

گرد ملال اورا

از چهره پاک می کرد

*****

از خاکیان ندانم

ساحل به او چه می گفت

کان موج نازپرورد

سر را به سنگ می زد

خود را هلاک می کرد