نغمه خاطر نواز مرغ شب کاروان ماه را همراه بود

نیمه شبها آسمان را عالمی است 

 آه اگر این آسمان بی ماه بود!

از جهان آرزوها بوی جان برباغ دامن می کشید

از بهشت نسترن ها می گذشت

بال خود بر گونه من می کشید

اختران قندیل ها آویختند زیر سقف معبد نیلوفری

کهکشان ارزنده همچون دود عود

می کند در بزم ماه افسونگری

رازهای خفته در آفاق

در سکوت نیمه شب جان می گرفت

پر بسوی آسمانها می گشود

دامن ماه درخشان می گرفت

خوشتر از شبهای مهتاب بهار

عالمی دیگر کجا دارد خدا؟

                                   عالم عشق و امید وآرزوست

                                   عالم تنهایی و اندیشه ها

                                    در فضای روشن بی انتها

                                    راه سوی آسمان ها باز بود

                                    چشمه نور و صفای ماهتاب

                                    روح من

                                               دیوانه پرواز بود!

فریدون مشیری

سبک پرواز کردی تا بر من 

زندگی زیباست کو چشمی که زیبایی ببیند

کو دل آگاهی که در هستی دلارایی ببیند

صبح ها تاج طلا رابر ستیغ کوه یابد

شب گل الماس را بر سقف مینایی ببیند

ریخت ساقی باده های گونه گون در جام هستی

غافل آنکو  سکر  رادرباده  پیمایی  ببیند

شکوه ها از بخت دارد بی خدا در بی کسی ها

شادمان آنکو خدا  را وقت تنهایی ببیند

زشت بینان را بگو در دیده خود عیب جویند

زندگی زیباست کو چشمی که زیبایی ببیند؟

مهدی سهیلی

بیست و نهم تیر 1351

باز کن پنجره ها را ، که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد

و بهار روی هر شاخه ،

 کنار هر برگ

شمع روشن کرده است .

***

همه چلچله ها برگشتند

 و طراوت را فریاد زدند

کوچه یکپارچه آواز شده است

و درخت گیلاس

هدیه جشن اقاقی ها را

گل به دامن کرده است .

***

باز کن پنجره ها را ، ای دوست

هیچ یادت هست

که زمین را عطشی وحشی سوخت ؟

برگ ها پژمردند ؟

تشنگی با جگر خاک چه کرد ؟

***

هیچ یادت هست؟

توی تاریکی شب های بلند

سیلی سرما با تاک چه کرد ؟

با سر و سینه گل های سپید

نیمه شب باد غضبناک چه کرد ؟

هیچ یادت هست ؟

***

حالیا معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را

جشن می گیرد

***

خاک جان یافته است

تو چرا سنگ شدی ؟

تو چرا اینهمه دلتنگ شدی ؟

باز کن پنجره ها را

و بهاران را

باور کن .

«  فریدون مشیری »