Nooshin joon

Tavalodet mobarak !

یک شعر تازه دارم ، شعری برای دیوار 

 شعری برای بختک ، شعری برای آوار

 تا این غبار می مرد یکبار تا همیشه

 باید که می نوشتم ، شعری برای رگبار

این شهر واره زنده است ،‌ اما بر آن مسلط

 روحی شبیه چیزی ،‌ چیزی شبیه مردار

 چیزی شبیه لعنت ،‌ چیزی شبیه نفرین

  چیزی شبیه نکبت ،‌ چیزی شبیه ادبار

 
 در بین خواب و مرداب ، چشم و دهان گشوده است

 
گمراهه های باطل بن بست های انکار

 تا مرز بی نهایت ، تصویر خستگی را

تکرار می کنند این آیینه های بیمار

 
 عشقت هوای تازه است ، در این قفس که دارد

 هر دفعه بوی تعلیق هر لحظه رنگ تکرار

از عشق اگر نگیرم ،‌ جان دوباره ،‌ من نیز

 حل می شوم در اینان این جرم های بیزار

(حسین منزوی)