چه خوش باشد که بعد از انتظاری

به امیدی رسد امیدواری...

^{نبسته ام به کس دل...}

^{نبسته کس به من دل...}

^{چو تخته پاره بر موج}

^رها...

^رها...

                   ^{رها من...}

^{ز من هر آنکه او دور...}

^{چو دل به سینه نزدیک...}

^{به من هر آنکه نزدیک...}

^{از او}

^جدا...

^{جدا من...}

^{نه چشم دل به سویی}

^{نه باده در سبویی}

^{که تر کنم گلویی}

^{به یاد آشنا من...}

^{ستاره ها نهفتم}

^{در آسمان ابری}

^{دلم گرفت ای دوست}

^{هوای گریه با من...}

خبرت هست كه از خوبي خود بي خبري؟

به خدا خوبتر از خوبتر از خوبتري...

چشم و چشمه ها خشكند

 روشني ها محو در تاريكي دلتنگ

همچنان كه نام ها در ننگ

هرچه پيرامون ما غرق تباهي شد

آه باران !

اي اميد جان بيداران بر پليدي

كه ما عمري است در گرداب آن غرقيم

آيا چيره خواهي شد؟

از لحاظ نوع نگرش به زندگی آدمیان دو دسته اند :

كاش مي ديدم چيست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است

بيش از اين سوي نگا هت نتوا نم نگريست

ا هتزاز ا بديت را ياراي تماشايم نيست

كاش مي گفتي چيست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است.